Fourth Year...
เรียนมาก็จะสี่ปีแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม ในใจมันรู้สึกเหมือนยังไม่สามารถตะโกนแหกปาก บอกโลกได้อย่างเต็มภาคภูมิว่าที่นี่คือที่ที่ฉันควรมาอยู่
การมาอยู่ของฉัน ณ ที่แห่งนี้ มันเป็นเพราะบุญที่ฉันทำมา หรือเป็นเพราะกรรมที่ฉันต้องชดใช้ ฉันยังหาคำตอบไม่ได้
ใช่!! มันรู้สึกดีที่ได้บอกใครต่อใครว่าฉันเรียนอยู่ที่นี่ แต่ลึกๆ ภายในใจแล้ว ฉันยังคนเฝ้าถามตัวเองว่า "มันใช่ที่ของฉันจริงๆ หรือ?" แม้กระทั่ง "ฉันทำให้เค้าเสื่อมเสียชื่อเสียงหรือเปล่านะ?"
แต่ก่อนฉันเคยเป็นเด็กที่วิ่งเข้าหาอาจารย์อยู่บ่อยๆ เวลามีปัญหาอะไร สงสัยอะไรก็จะเข้าไปถามอาจารย์โดยไม่เคยรู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย จนบางครั้งก็กลายเป็นศิษย์รักของอาจารย์ไปโดยไม่รู้ตัว
แต่แล้วความคิดเหล่านั้นก็ต้องเปลี่ยนไป เพราะเมื่อไม่นานมานี้ฉันได้พบกับความจริงที่ว่า ฉันกลายเป็นที่กลัวอาจารย์ไปเสียแล้ว...
การเข้าไปหาอาจารย์ในแต่ละทีของฉัน ณ ตอนนี้มันช่างเป็นสิ่งที่น่ากระอักกระอ่วนใจเสียเหลือเกิน หรือถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ฉันก็คงไม่เข้าไปหา มันจะเป็นเพราะวัฒนธรรมไทยที่สอนว่าอาจารย์ต้องอยู่สูงกว่าลูกศิษย์หรือเปล่าก็ไม่ทราบได้ ทำให้เกิดช่องว่างระหว่างฉันกับอาจารย์ หรือแท้จริงแล้วเพียงเพราะฉันไม่ต้องการแสดงความเขลาให้อาจารย์เห็นก็เท่านั้นเอง
จะว่าไปก็ไม่แปลกอะไรที่อาจารย์จะชอบลูกศิษย์เก่งๆ ที่นำชื่อเสียงมาให้ เพราะนั่นก็คงเป็นสิ่งที่ทำให้อาจารย์ได้ภาคภูมิใจมากที่สุด
แต่สำหรับลูกศิษย์ธรรมดาๆ อย่างฉันที่ไม่รู้จะสร้างชื่อเสียงให้อาจารย์ภาคภูมิใจได้อย่างไร แถมบางทียังต้องเข้าไปถามอะไรที่ออกจะดูเหมือนโง่ๆ ไปสักหน่อย ก็คงควรแล้วละมั้งที่ต้องค่อยๆ ถอยห่างออกมา
เพราะตัวฉันเองก็รู้ว่า คงทนสายตาที่มองด้วยความสมเพศแบบนั้นบ่อยๆ ไม่ได้เหมือนกัน...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น